Overwegingen

“En wat als je later dood bent, en het blijkt allemaal niet waar te zijn? Dan ben je je hele leven met de kerk bezig geweest en blijkt er helemaal geen hemel te zijn!”
Ik was zeventien, net theologie gaan studeren in Utrecht. Overigens nog zonder enig plan om in de kerk te gaan werken. En mijn korfbalcoach stelde me deze vraag. Ik had hem een paar jaar eerder ook al als coach gehad en kende zijn manier van doen. Prikkelen, soms een beetje tegen het irritante aan, iemand met een grote mond, maar – als het puntje bij het paaltje kwam – een klein hart en zorgzamer dan hij zelf toe wilde geven.
Maar ik was zeventien, nog altijd een beetje bleu, en werd overvallen door deze vraag. Ik kwam in mijn antwoord niet verder dan een beetje mompelen dat ik nog helemaal niet wist of ik wel in de kerk zou gaan werken. En, toen hij aan bleef dringen, dat als ik dood was en er niets bleek te zijn, ik waarschijnlijk ook geen last zou hebben van het besef dat er geen hemel was. Hij geloofde blijkbaar net zo weinig van mijn woorden als ikzelf op dat moment, want hij bleef een beetje stoken: “Geef nou toe, dat zou toch zonde zijn van je leven? Dan heb je daar al die tijd in gestoken voor niets!”

De dienst van zondag 17 augustus ging over je vijanden liefhebben (Lucas 6:27-36). In deze dienst kwamen enkele citaten uit de dagboeken en brieven van Etty Hillesum terug. Voor wie deze na wil lezen, klik dit artikel aan. 

Vandaag staan we bij die woorden stil: “Ik ben de opstanding en het leven.” En dan kunnen we niet om de context heen van Lazarus, een vriend van Jezus die ziek wordt en sterft. Waar Jezus pas vier dagen na zijn sterven verschijnt, als de begrafenis al is geweest. En waar die woorden van opstanding en leven realiteit worden, omdat hij Lazarus uit de dood tot leven wekt.

Is het u weleens opgevallen dat de opstanding met weinig bombarie gepaard gaat? Bij het sterven van Jezus lezen we dat de zon verduisterd wordt over de hele aarde, het voorhangsel in de tempel scheurt van boven naar beneden, en dat de aarde beeft en de rotsen breken.
Maar bij de opstanding blijft het rustig in alle vier de evangeliën. Alleen Matteüs schrijft over een aardbeving, als een engel de steen wegrolt, maar dan heeft de eigenlijke opstanding al plaatsgevonden. Het graf is dan al leeg, er liggen alleen nog doeken.